BLACK BOX (Ανοικτό Στούντιο) Site Specific Projects
(2000-2018)

«Το brief της έκθεσης είναι η σύντομη μελέτη πάνω στην οποία στηρίζεται ο αφηγηματικός μας σχεδιασμός. Περιλαμβάνει τον βασικό εννοιολογικό ιστό, τους στόχους της έκθεσης, το θέμα, το πεδίο αναφοράς των επισκεπτών, τα ερμηνευτικά μας μέσα (εκθέματα) και οτιδήποτε άλλο πλαισιώνει την έκθεση.
Εννοιολογικός ιστός και στόχοι: Ο εννοιολογικός ιστός αφορά κυρίως στην ανάδειξη της εκπαιδευτικής και ερμηνευτικής διαδικασίας, στην οποία υποβάλλονται οι σπουδαστές της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης κατά τη διδασκαλία της χορογραφίας, ως εκ τούτου, οι στόχοι της έκθεσης καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τους εκπαιδευτικούς στόχους των διδασκόντων. Έννοιες, όπως ιδέα, εφαρμογή εργαλείων, ικανότητα δομικής επεξεργασίας, μελέτη, σωματοποίηση, χρήση και επεξεργασία του χώρου, διεπιστημονικότητα, πολυεπίπεδη προσέγγιση κλπ., θεωρούμε ότι θα αναδειχθούν κυρίως μέσα από τις ίδιες τις εργασίες – εκθέματα των παιδιών. Ο ρόλος της ομάδας σχεδίασης είναι να τονίσει ορισμένες όψεις αυτής της διαδικασίας που δύσκολα κατανοεί ο μη ειδικός επισκέπτης, πλαισιώνοντας τα έργα των σπουδαστών με λιτά αλλά πλούσια σε νόημα ερμηνευτικά μέσα.

Διακρίναμε τα ακόλουθα σημεία πάνω στα οποία βασίζεται ο σχεδιασμός μας :

1) Να κατανοήσει ο επισκέπτης ότι υπάρχει μια έρευνα εσωτερική-προσωπική που προηγείται του αποτελέσματος που είναι ορατό σ’ αυτόν.

2) Να αναδειχθεί η διεπιστημονικότητα (π.χ. ο ρόλος της λογοτεχνικής πηγής πάνω στην οποία εργάστηκαν, η έρευνα πάνω στη μουσική κ.λπ.).

3) Να διαφανεί η σχέση που ανέπτυξαν οι σπουδαστές με τα φυσικά/υλικά αντικείμενα του χώρου από τα οποία εμπνεύστηκαν (ο ρόλος του φυσικού αλλά και συμβολικού χώρου που είναι ο θεσμός).

4) Να καταστούν σαφή στον επισκέπτη τα ερωτήματα που θέτει ο υποψήφιος χορευτής/χορογράφος».

(Απόσπασμα από το κείμενο της έκθεσης/εγκατάσταση στην ΚΣΟΤ, Open Studio 2017)

Κάθε έργο τέχνης είναι μια εν δυνάμει εξομολόγηση με σκοπό να ακουστεί και να εισακουστεί. Όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα που φωλιάζουν βαθιά μέσα μας ξεπλένονται με την εξομολόγηση, ο θυμός, ο πόνος, η ανάμνηση, η ενοχή, η ζήλεια. Η εξομολόγηση συνιστά μοίρασμα της αλήθειας, όπως τη συλλαμβάνει και την αισθάνεται ο καθένας, είναι μια πράξη που ξεπερνά τα στενά ανθρώπινα όρια, καθώς απαιτεί δύναμη και κουράγιο να απογυμνώσει κανείς την ψυχή του και να εκθέσει αυτό που βαθύτερα την ταλανίζει χωρίς διανθίσεις.

Η Τέχνη χαϊδεύει, ισορροπεί αυτή την πράξη του ανθρώπου και τη φέρνει στα μέτρα των αντοχών του, επιτρέποντας τη διαμεσολάβηση μέσω της αισθητικής η όποιους άλλους δρόμους επιλέξει ο δημιουργός.

“Τα πράγματα υπάρχουν ήδη. Η γλυπτική υπάρχει ήδη. Η δουλειά είναι να μεταμορφώσουμε αυτό που υπάρχει στον έξω κόσμο ενώνοντάς το με τον κόσμο της αίσθησης, της φαντασίας και της πίστης. Η δράση μπορεί να συγχέεται με τη ζωή. Μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ζωής είναι κρυμμένο. Η γλυπτική, στην ακινησία, μπορεί να μεταδώσει αυτό που μπορεί να μη βλέπει κανείς. Η δουλειά μου είναι να μετατρέπω τα σώματα σε αγγεία που περιέχουν και καταλαμβάνουν χώρο. Ο χώρος υπάρχει έξω από την πόρτα και μέσα στο κεφάλι. Η δουλειά μου είναι να δημιουργήσω έναν ανθρώπινο χώρο στον χώρο.

Κάθε έργο είναι ένας τόπος μεταξύ μορφής και αμορφίας, ένας χρόνος μεταξύ της προέλευσης και της δημιουργίας. Ένα σπίτι είναι η μορφή της αδυναμίας, το σκοτάδι αποκαλύπτεται από το φως. Το έργο μου είναι να κάνω ένα μέρος, απαλλαγμένο από τη γνώση, απαλλαγμένο από την ιστορία, απαλλαγμένο από την εθνικότητα, για να βιώνεται ελεύθερα.

Στην τέχνη δεν υπάρχει πρόοδος, μόνο τέχνη. Η τέχνη είναι πάντα για το μέλλον.”

Παράδειγμα παρέμβασης που ανταποκρίνεται στην τοποθεσία και ενεργοποιεί τόσο τους εξωτερικούς όσο και τους εσωτερικούς χώρους της Σχολής περιλάμβανε: επιτελεστικές παρεμβάσεις στο ξύλινο άγαλμα του Κ. Βαρώτσου – μια διαρκή τελετουργία συντήρησης του γλυπτού που πραγματοποιήθηκε σε πραγματικό χρόνο από έναν από τους τριτοετείς φοιτητές και αρχιτέκτονα υπό την καθοδήγηση ενός συντηρητή μουσείου, την τοποθέτηση των γυμνών πλατών των φοιτητών ως ζωντανών γλυπτικών όγκων στα χαρακτηριστικά του κήπου και στα πλαίσια των παραθύρων του σχολείου εμπνευσμένη από το έργο του Antony Gormley, την πρόσκληση σε έναν καλλιτέχνη γκράφιτι να ζωγραφίσει έναν από τους εξωτερικούς τοίχους του κτηρίου κατά τη διάρκεια των ημερών της παράστασης, μία διαδικασία την οποία οι θεατές μπορούσαν να παρακολουθούσαν από τα παράθυρα της Σχολής και τη φευγαλέα θέαση μιας παράστασης με δράση-πλάνο μέσα από γυάλινα παράθυρα ως παράσταση περιπάτου στο δρόμο προς το Black Box- η διακριτική ανάδειξη των ιστορικών και αρχιτεκτονικών χαρακτηριστικών του κτηρίου για να ευαισθητοποιήσει το κοινό στο παρελθόν- το να περπατάει το κοινό μέσα από έναν μακρύ και στενό διάδρομο με σχεδόν γυμνά σώματα χορευτών που αντικρίζουν ο ένας τον άλλον, με τους θεατές να εισέρχονται στο Black Box μέσα από μια καθηλωτική εμπειρία. Η εν κινήσει σάρκα και οι μύες των χορευτών κατά τη διαδικασία της αναπνοής, εμπνεύστηκαν από το αλλόκοτα οικείο και σπλαχνικό, συνάμα συναισθηματικό έργο της Marina Abramović, το οποίο αντιστρέφει το βλέμμα και εξαρθρώνει απαλά τις προσδοκίες του κοινού.