ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ

Το 2016 με δέχτηκαν στο προπαρασκευαστικό τμήμα της Σχολής Χορού στην Αθήνα που τη διηύθυνε μια υπέροχη γυναίκα και καλλιτέχνιδα με όραμα, η Παυλίνα Βερέμη. Η χαρά μου ήταν μεγάλη. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν γνώριζα τι μου συνέβαινε… Η Κρατική Σχολή Χορού, η ζωή σε αυτήν, χρησίμευσε ως ένα μεγάλο μάθημα όσον αφορά τη σχέση μου με την τέχνη του χορού και τον χορό μέσα μου. Έμαθα πολλά από κάθε καθηγητή. Τους αγαπούσα όλους, ποτέ δεν τους επέκρινα. Απλά δούλευα και δούλευα. Αυτές οι δυσκολίες ήταν πραγματικά τόσο όμορφες…
Η Σχολή μού έδωσε δύναμη. Εκεί έμαθα να παρατηρώ και να μαθαίνω τη γλώσσα του σώματος. Είναι μια ιδιαίτερη τέχνη, μια διαφορετική τέχνη, να είσαι σε θέση και να ξέρεις πώς να παρατηρείς. Είναι μια σταθερή σχέση με την ελευθερία. Είναι μια διαφορετική μορφή ζωής… Αυτή η τέχνη της παρατήρησης με βοήθησε πολύ στην Κρατική Σχολή Χορού. Είναι ένα απίστευτο μέρος, με απίστευτους ανθρώπους. Αυτό το μέρος, αυτοί οι άνθρωποι, κατέχουν κάτι που σας επιτρέπει να γίνετε ξεχωριστοί, πραγματικά και βαθιά ευαίσθητοι, μέσα από αντιπαραθέσεις, διαφορετικές αλήθειες και αξιώσεις…
Ήμουν τυχερός που γνώρισα στην Ελλάδα όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους, που με βοήθησαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο να γίνω σήμερα αυτό που είμαι. Αυτό το “ευχαριστώ” δεν είναι απλώς σχήμα λόγου· προέρχεται από τα βάθη της καρδιάς μου.
Δυο λόγια για την Παυλίνα Βερέμη:
Πόσο πολύτιμη ήταν η βοήθειά της! Μου διέθεσε ένα μέρος, όπου μπορούσα να κρατήσω τα υπάρχοντά μου. Μέχρι τότε, ήμουν διασκορπισμένος σε κομμάτια, δεν είχα κανενός είδους βάση. Είναι πολύ σημαντικό να έχει κάποιος μια βάση, έναν χώρο δικό του, την αίσθηση του σπιτιού, που ακόμη και ο πιο απλός χώρος μπορεί να προσφέρει.
Ξεκίνησα να χορεύω με την Hellenic Dance Company, ήδη από τον πρώτο χρόνο σπουδών μου στην Κρατική Σχολή Χορού. Αυτό ήταν υπέροχο, γιατί έτσι ήμουν σε θέση να αφομοιωθούν στο σώμα μου, στο μυαλό και την ψυχή μου τόσες πολλές ώρες χορού. Αυτό υπήρξε το κουκούλι και η απογείωση του καλλιτεχνικού μου ταξιδιού ζωής.

Κυριακή 10/7/2016

Η πρώτη φορά που ανέβηκα αυτά τα σκαλιά. Η δημιουργία, η ελπίδα, η ζωή. Η ΚΣΟΤ. Το όνειρο που δημιουργεί χρόνια τα σκαλοπάτια προς τον εαυτό. Το άρωμα της μουσικής και ο ήχος του σώματος. Τα πρωινά… Τις νύχτες. Οι άνθρωποι. Ο χώρος. Τα μάτια τα γεμάτα ζωντάνια. Ένας μαγικός κόσμος κρυμμένος στην καρδιά της Αθήνας, που τροφοδοτεί την πόλη με τα απαραίτητα για τη ζωή συστατικά. Αγάπη για τους ανθρώπους. Αγάπη για τη δημιουργία. Πολλά ακόμα θα μπορούσα να πω αλλά ας τα αφήσουμε να αιωρούνται στην κοινή μας αίσθηση για τον χώρο αυτόν που μας διαμόρφωσε και για το όραμα που οφείλουμε εμείς να διαμορφώσουμε στο μέλλον.
Ευχαριστούμε για όλα.

Θεωρώ ότι το επίπεδο των χορευτών στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλό. Υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι χορευτές, που διαπρέπουν συνεχώς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Χορευτές µε εξαιρετική τεχνική, µε σκηνική εμπειρία και έντονο χορογραφικό όραμα. Ονομάζομαι Αράπογλου Αιμίλιος και είμαι απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Χορού από το 2011 µε καλλιτεχνική διευθύντρια την Παυλίνα Βερέµη, όπου σπούδασα κλασικό, μοντέρνο και σύγχρονο χορό καθώς και ιστορία της τέχνης, της μουσικής και του χορού.
Ζω πλέον στο εξωτερικό και συνεργάζομαι µε διάφορους διεθνείς καλλιτέχνες, κυρίως ως χορευτής – χορογράφος και περφόρµερ. Οι σπουδές µου στην ΚΣΟΤ είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές της πορείας µου. Ισχυρές και ανεξίτηλες µνήµες από αυτήν τη μαγική τοποθεσία στα σκαλιά της οδού Ομήρου. Ένα από τα βασικά οράματα της ΚΣΟΤ είναι το χτίσιμο και η παραγωγή ικανών, έμπειρων, καταρτισμένων και συνεργάσιμων χορευτών. Στα τρία χρόνια σπουδών µου στην ΚΣΟΤ απέκτησα τις απαιτούμενες γνώσεις, ικανότητες και εφόδια από σπουδαίους δάσκαλους-µέντορες και µου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω σημαντικούς δημιουργούς από όλο τον κόσμο και να συνεργαστώ µαζί τους.
Αναμφισβήτητα, η ΚΣΟΤ µέσω της δημιουργικότητας, της σκληρής δουλειάς, της πειθαρχίας και της αφοσίωσης έχει καταφέρει πολλά τα τελευταία χρόνια και συνεχίζει να παράγει σημαντικό έργο και να παραδίδει τα αναγκαία και απαραίτητα εφόδια στους νέους καλλιτέχνες για µια πετυχημένη είσοδό τους στη σύγχρονη αγορά εργασίας. Ευχαριστώ θερμά την Παυλίνα Βερέμη και όλους τους καθηγητές που πίστεψαν σε εμένα και µε στήριξαν σε όλη τη διάρκεια των σπουδών µου.
Με εκτίμηση.

Yπάρχουν στη ζωή μας κάποιες συναντήσεις, κάποιες στιγμές, άνθρωποι που αλλάζουν τη διαδρομή μας ή μας δείχνουν με σχεδόν μεταφυσικό τρόπο, τον δρόμο που καλούμαστε ν’ ακολουθήσουμε για την ολοκλήρωση μας. Για μένα, η φοίτησή μου στην ΚΣΟΤ ( 2009-2012 ), υπό τη Διεύθυνση της κ. Παυλίνας Βερέμη, υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη και ολοκλήρωσή μου.
Θυμάμαι μια μέρα, την πρώτη εβδομάδα των εισαγωγικών εξετάσεων, ενώ είχα ξυπνήσει με φοβερό άγχος, έψαχνα τα παπούτσια του μπαλέτου, που νόμιζα πως τα είχα χάσει και ένιωθα ότι όλα θα πάνε λάθος, καθώς ανέβαινα τις σκάλες για την κεντρική αίθουσα, σταμάτησα, κοίταξα γύρω μου κι΄ ένιωσα ένα παράξενο προαίσθημα, μια βεβαιότητα πως εκεί, σε αυτό το μέρος, που μου φαινόταν ξαφνικά τόσο οικείο, ανήκα. Ό,τι είχε προηγηθεί μέχρι τότε, με είχε φέρει εκεί, και όλα είχαν συνωμοτήσει, για να ανακαλύψω, αυτό που ποτέ δεν είχα διανοηθεί σοβαρά ως τότε. Η επιθυμία μου να γίνω χορευτής, δεν ήταν ένα επιπόλαιο παιχνίδι της νιότης μου ή μια απελπισμένη λύση ενός μάλλον χαμένου μέχρι τότε νεαρού, αλλά, όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό, η εκπλήρωση του πεπρωμένου μου. Δεν με διέψευσε το προαίσθημα μου. Δεν θα μπορούσα να είμαι πιο τυχερός και χαρούμενος που εμπιστεύτηκα το ένστικτό μου. Τα χρόνια της φοίτησής μου στην ΚΣΟΤ υπήρξαν από τα πιο ευτυχισμένα. Όλες οι δυσκολίες, ο κόπος, η ασταμάτητη, επίπονη και επίμονη δουλειά, με αντάμειψαν και με το παραπάνω. Φέτος, το 2022, κλείνουν δέκα χρόνια από την αποφοίτηση μου και κοιτώντας πίσω, νιώθω πως όλες οι συνεργασίες, το δημιουργικό μου πάθος, η επαγγελματική μου πειθαρχία και κατάρτιση, οφείλονται σ΄ εκείνα τα χρόνια. Στους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα, με πίεσαν και δεν μου χαρίστηκαν. Απαίτησαν από εμένα το καλύτερο και μ΄ έμαθαν ν΄ απαιτώ και από τον εαυτό μου το ίδιο.
Η κ. Βερέμη υπήρξε μια μητρική φιγούρα για εμένα. Η αγάπη της για την τέχνη του χορού, τους μαθητές της σχολής, η εμπειρία της και η πίστη της πως τίποτα δεν κερδίζεται παρά μόνο με πολλή δουλειά και αφοσίωση, είναι οι αρχές που ακολουθώ και πασχίζω καθημερινά να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ακόμη και σήμερα. Το πρόγραμμα σπουδών μας ήταν πολύ υψηλού επιπέδου, και αυτό αποδεικνύεται από τις επιτυχίες που έχουν σημειώσει τόσοι πολλοί απόφοιτοι της γενιάς μου. Όπου κι αν έχω δουλέψει, εντός και εκτός Ελλάδας, ένιωσα πάντα έτοιμος και προετοιμασμένος ν΄ αντιμετωπίσω τις όποιες δυσκολίες και ν΄ ανταποκριθώ σε τεχνικό και καλλιτεχνικό επίπεδο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Τα μαθήματα με προετοίμασαν για να μπορώ ν΄ ανταπεξέρχομαι σε πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα και οι παραστάσεις στο Black Box, που ήταν τόσο μεγάλης σημασίας για εμάς, γιατί εκεί μπορούσαμε να μοιραστούμε κάτι από τον εαυτό μας, να δοκιμαστούμε και να εκτεθούμε σε κοινό, μου έδωσαν την απαραίτητη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου και μια πρόγευση του επαγγελματικού κόσμου. Πολλές φορές αναπολώ τα χρόνια της φοίτησης μου στην ΚΣΟΤ. Νιώθω ευγνώμων και τυχερός που κατάφερα να αποφοιτήσω, γιατί μέχρι το τέλος ήταν ένας αδιάκοπος αγώνας.
Αν αφήσω τη νοσταλγία να με παρασύρει, τότε ονειρεύομαι ν΄ ανεβαίνω τα σκαλοπάτια της Ομήρου, ν΄ ανοίγω την πόρτα της σχολής, να πηγαίνω στα αποδυτήρια, ν΄ αλλάζω και να μπαίνω στην αίθουσα χορού. Η αγαπημένη μου στιγμή. Το αγαπημένο μου μέρος. Οι αίθουσες χορού. Παντού. Ευχαριστώ την κ. Παυλίνα Βερέμη λοιπόν, και όλους τους δασκάλους μου, που μ΄ εμπιστεύτηκαν και με βοήθησαν να γίνω χορευτής και που χωρίς να το γνωρίζουν τότε, έδωσαν κατεύθυνση και στόχο στην ζωή μου.

2/7/2017

Υψωμένα τα τείχη και το Εγώ
στέκει φρουρός…
Ανάγκες που γίνονται επιθυμίες
και επιθυμίες που αναγκάζονται…
Το Εγώ προβληματίζεται.
Τα τείχη με προστατεύουν
ή εγώ προστατεύω αυτά;
Πώς θα ξεχωρίσω τις ανάγκες
από τις επιθυμίες;
Να φοβάμαι ή να πιστεύω;
Τρία χρόνια εμπειριών που θα μου μείνουν αξέχαστες! Σας ευχαριστώ για όλα! Με ευγνωμοσύνη προχωρώ!

Πλέον σε ρίχνει κάποιος στα βαθιά και συνειδητοποιείς ότι έχεις πολύ περισσότερα σωσίβια απ’ ό, τι πίστευες. Τα τρία αυτά χρόνια μέτρησαν για πέντε, μια μέρα είχε περισσότερες ώρες από το κανονικό, κάθε στιγμή ρουφούσες και κάτι καινούριο. Πρόκειται για μια επένδυση (επένδυση= υλικό ή αντικείμενο που έχει προστεθεί εσωτερικά ή εξωτερικά της επιφάνειας ενός άλλου αντικειμένου, για λόγους αισθητικής, ενίσχυσης ή προφύλαξης). Μια επένδυση στην τεχνική του σώματος, στη διαμόρφωση του εαυτού, στη δημιουργικότητα, στην ανάγκη εξέλιξης, στην οργάνωση, στη δυνατότητα του σώματος, στα όρια της σκέψης.
Ευγνωμονώ για αυτή την επένδυση και προχωρώ προστατευμένη, χαράζω τον δικό μου δρόμο. Αφήνω αγάπη και συγκινημένες αγκαλιές.

Πόσο γλυκιά και ηλιόλουστη ήταν εκείνη η μέρα… Με τι ελαφρύ χοροπηδητό κατέβηκα τις σκάλες στην οδό Ομήρου αφού πήρα τα αποτελέσματα ότι πέτυχα. Ήμουν επίσημα στην Κρατική Σχολή Χορού. Πόσο όμορφα μπερδεμένη ένιωσα όταν προσγειώθηκα από τις αίθουσες διδασκαλίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών στο μικρό «διαμάντι», το γεμάτο ζωή στο κέντρο της Αθήνας, την ΚΣΟΤ.
Είχα μόνο μια ασαφή ιδέα για το πού έβαζα τον εαυτό μου, άλλωστε πώς θα μπορούσε κανείς να ξέρει; Χρόνια πόνου, τόσος πόνος, μέρες γεμάτες ιδρώτα, μαγικά λεπτά που μοιραζόμουν τον χορό με φωτεινά άτομα και τόση ικανοποίηση και πολλές επικές αποτυχίες. Πόσο μπορεί κανείς να ωριμάσει και μόνο γεμίζοντας εικόνες από τους καλλιτέχνες που τον περιβάλλουν; Δάσκαλοι, χορογράφοι, σκηνοθέτες, σκηνοθέτες θεάτρου, φωτογράφοι, μουσικοί, σχεδιαστές φωτισμού, άνθρωποι, απλά υπέροχοι άνθρωποι που γνώρισα και που με άλλαξαν ριζικά. Πώς βρεθήκαμε όλοι εδώ; Μάρτυρες της μεταμόρφωσης των χορευτών, της πειθαρχίας, της αφοσίωσης και της δέσμευσης, της δέσμευσης και της ιερής ανταλλαγής μεταξύ των τεχνών.
Όλες οι σημαντικές αρχές που ρίζωσαν στην ΚΣΟΤ «εντός των τειχών» του νεοκλασικού κτηρίου ήρθαν από αυτήν, ω ναι, αυτή ήταν πίσω απ’ όλα. Η κ. Παυλίνα Βερέμη, η σκηνοθέτιδα, οραματίστρια, η συνθέτρια αυτού του μοναδικού χώρου του γεμάτου δυνατότητες, γεμάτου σχέσεις, ανάπτυξη και λάμψη. Είχα την τύχη να τη γνωρίσω ως σκηνοθέτιδα, αργότερα να συνεργαστώ μαζί της και σήμερα να την κοιτάζω με αυτοπεποίθηση και αγάπη ως μέντορά μου, φίλη μου και πρότυπο. Μπορούσε να τα δει όλα, μπορούσε να δει μέσα σου. Σας ευχαριστώ που μου δείξατε τον δρόμο, σας ευχαριστώ που με μάθατε να επιλέγω αποτελέσματα αντί για δικαιολογίες, απλά να κάνω πάντα το καλύτερο, να μην συμβιβαστώ ποτέ, να έχω χιούμορ και άποψη, να σέβομαι και να αγωνίζομαι για αυτό που πιστεύω με όλη μου την ψυχή. Σας ευχαριστώ που με διδάξατε όταν ήμουν σε δίλημμα, ότι θα έπρεπε να πάρω τον δρόμο που έχει λιγότερο περπατηθεί και πως αυτό θα κάνει όλη τη διαφορά.
Με σεβασμό και θαυμασμό, με γεμάτη ψυχή και ζεστή καρδιά

ΚΣΟΤ – Η Πύλη από το Όνειρο στην Πραγματικότητα.
Από έφηβη ονειρευόμουν τη στιγμή που θα σπούδαζα χορό. Έτσι, όταν εντάχθηκα στην Κρατική Σχολή Χορού, το όνειρό μου ξεκινούσε. Αρχικά, η μαγεία της συνάντησης. Συναντήθηκα με καλλιεργημένους ανθρώπους, δημιουργούς, καλλιτέχνες. Συναντήθηκα με καθηγητές, χορευτές που μου έδωσαν τα εφόδια να συνεχίσω την αναζήτηση της κίνησης, της performance, της τέχνης. Υπομονή, επιμονή και πίστη στην σκληρή δουλειά ήταν μερικά από τα εργαλεία για τη μετέπειτα πορεία μου.
Η έρευνα και η αλήθεια της αυθεντικότητας ήταν ίσως το πιο σημαντικό κέρδος μου από την σχολή και η σφραγίδα της πάνω μου για τους επόμενους στόχους μου. Η κ. Παυλίνα Βερέμη, η οποία διηύθυνε τη σχολή την περίοδο της φοίτησής μου, δημιούργησε αυτό το δυναμικό περιβάλλον, ενορχηστρώνοντας και επιλέγοντας τον καθένα ξεχωριστά ώστε να δημιουργηθεί το έδαφος και οι συνθήκες, ώστε οι συναντήσεις και τα όνειρά μας να μετατραπούν σε πραγματικότητα. Τα χρόνια μου στη σχολή είναι μια ανάμνηση βαθιά χαραγμένη μέσα μου, με αγάπη, κίνηση, τέχνη, προσπάθεια, περιέργεια, αγώνα και την έξαψη της δημιουργίας.

Αναμνήσεις. Προσπάθεια. Εξέλιξη. Φιλίες. Γέλιο. Κούραση. Φόβος. Ενθουσιασμός. Εκτόνωση. Κλάμα. Μάθηση. Στόχοι. Αποφοίτηση και καλό καλοκαίρι. Ευχαριστούμε. Καλή συνέχεια.

30/6/2017

Διαδικασία μεταμορφώσεων. Όλη μας η ύπαρξη συγκεντρωμένη σε μια ιδέα. Ευμετάβλητη ύπαρξη. Θυμάμαι να σκέφτομαι πως εδώ μπορούσα να είμαι όλα όσα φαντάζομαι και άλλα τόσα που δεν είχα φανταστεί ποτέ. Και πως αν μπορέσω εδώ, ίσως και να μπορέσω οπουδήποτε. Άραγε θα καταφέρω να τα θυμάμαι όλα; Τα κρατάω όλα μέσα μου με τρυφερότητα και ευγνωμοσύνη. Η δύναμή μου. Ασφαλής και γεμάτη, με αγάπη και σεβασμό, με πίστη… Σε όλα τα όμορφα πράγματα που έρχονται…
Σας ευχαριστώ ειλικρινά για όλα!

2/7/2017

Πρώτη φορά στη σχολή ήταν πριν οκτώ χρόνια. Είχα έρθει να δώσω εξετάσεις για το φυτώριο με τη φίλη μου γιατί είχε άγχος. Δεν είχα ασχοληθεί ξανά με τον χορό. Το βράδυ πριν τις εξετάσεις μου έμαθε πλιέ στην πρώτη και τη δεύτερη θέση. Ποιος θα μου το έλεγε πως τώρα τελειώνω αυτή τη σχολή με 1.000.000 πλιέ και αναμνήσεις φορτωμένη…

Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης 2000-2003. Μετά από 10 χρόνια πρωταθλητισμό στη ρυθμική γυμναστική δίνω εξετάσεις στην ΚΣΟΤ και πετυχαίνω. Δοκιμαστικά, μου λένε στην αρχή. Θα χρειαστεί να κάνω έξτρα μαθήματα με το Φυτώριο και ανάλογα με την πρόοδό μου θα αποφασίσουν αν θα με κρατήσουν ή όχι.
Δεν ξέρω γιατί με κράτησαν, τι είδαν σε μένα. Όλοι οι συμμαθητές μου φάνταζαν υπέροχοι. Τους θαύμαζα, τους παρατηρούσα και ήθελα κι εγώ να γίνω καλή σαν κι αυτούς. Κάθε μέρα 8.30 – 17.30 παρακολουθούσα το επαγγελματικό και μετά τα μαθήματα του φυτωρίου. Είχα μάθει την πειθαρχία από τον πρωταθλητισμό και απλά προχωρούσα. Η πρόοδός μου άρχισε να φαίνεται γρήγορα και εγώ να νιώθω όλο και μεγαλύτερη έμπνευση. Μέσα στο κτήριο στην Ομήρου 55, έζησα τρία μαγικά, υπέροχα, δημιουργικά, εξαντλητικά, μεταμορφωτικά χρόνια. Έγινα από κάμπια πεταλούδα… Άλλαξε το σώμα μου, δυνάμωσε η τεχνική μου, κάθε μάθημα ήταν σαν μια μικρή παράσταση. Είχαμε ζωντανή μουσική σε όλα τα μαθήματα. Σεμινάρια με δασκάλους και χορογράφους από το εξωτερικό, παραστάσεις… Εκεί μέσα μαζί με τους συμμαθητές μου, τους δασκάλους, τους μουσικούς, μαγεύτηκα… Ερωτεύτηκα τον χορό… Ανακάλυψα ποιότητες που δεν φανταζόμουν ότι είχα μέσα μου. Μετά αποφοίτησα… Δούλεψα κι άλλο κι άλλο και τελικά χόρεψα… Παντού… Πρώτα στην Ελλάδα, μετά στο εξωτερικό… Για τον Wim Vandekeybus, τον Akram Khan… Σε όλον τον κόσμο! Κι όλα ξεκίνησαν εκεί… Ομήρου 55.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλο αυτό το πακέτο που λέγεται ΚΣΟΤ, και οφείλω να ομολογήσω ότι θαυμάζω το πάθος που έχετε για τον χορό και την υπομονή σας για να φέρετε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα στην Ελληνική σκηνή. Ελπίζω κάποια χρόνια αργότερα να προσφέρω και εγώ με το ίδιος σθένος ό,τι καλύτερο στον χώρο του χορού.

Ονομάζομαι Ελευθερία Ηλιοπούλου και είμαι αριστούχος απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης 2014-2017, έχοντας διευθύντρια την κυρία Παυλίνα Βερέμη. Ακολουθώντας ένα πρόγραμμα σπουδών που περιλάμβανε τόσο τεχνικά και θεωρητικά μαθήματα, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι έλαβα την εκπαίδευση που διαμόρφωσαν τη χορεύτρια που είμαι σήμερα και μου άνοιξαν τον δρόμο για την τέχνη του Σύγχρονου Χορού. Χάρη στην κυρία Παυλίνα, οι φοιτητές εκείνων των ετών, είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε με προσκεκλημένους χορογράφους παγκοσμίου φήμης και αναγνώρισης σε χορογραφικές δουλειές πολύ υψηλής ποιότητας, προετοιμάζοντάς μας και δίνοντάς μας την ώθηση και υποστήριξη να ανακαλύψουμε την κλίση μας και να διεκδικήσουμε άξια μία θέση στον κόσμο της Σύγχρονης Τέχνης.
Κατά τη διάρκεια των τριών αυτών ετών, η Σχολή έγινε σχολείο και το σχολείο σπίτι μας, καθώς η σύνδεση με τους ανθρώπους και τους χώρους ήταν παραπάνω από δυνατή. Μέσα σε ένα περιβάλλον υποστήριξης, όπου ο σκοπός καθηγητών και σπουδαστών ήταν ένας, το υψηλό και το άρτιο, η αστείρευτη μετάδοση γνώσης και εμπειρίας δημιούργησε καλλιτέχνες.
Η κυρία Παυλίνα διασφάλισε έναν χώρο, ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο δίνονταν όλα τα εργαλεία για εξέλιξη και άνθιση. Σπουδές οι οποίες πλέον έπαψαν να αποτελούν μελέτη πάνω σε κάποιο αντικείμενο, αλλά στον εαυτό. Ερχόμενη αντιμέτωπη καθημερινά με τα προσωπικά όρια, σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά, ανακάλυψα ένα βάθος, έναν χώρο μέσα μου που αγνοούσα την ύπαρξή του, ένα πλεόνασμα ενέργειας που όταν η θέληση ξυπνά, ενεργοποιείται. Σαφώς και η διαχείριση του σώματος, η κατάκτηση του απόλυτου ελέγχου και αρτιότητας είναι ζητούμενα για ένα χορευτή, όμως δεν είναι αρκετά χωρίς την ανάπτυξη μίας ακέραιης καλλιτεχνικής προσωπικότητας. Και αυτή η προσωπικότητα σχηματίστηκε τόσο έντονα και συνειδητά αυτά τα τρία χρόνια σπουδών.
Μέσα από την ασταμάτητη προσπάθεια, καθοδήγηση, αναίρεση και επιβεβαίωση, εμπιστοσύνη και επιβράβευση, θα έλεγε κανείς πως ό,τι εκτελούσε το σώμα, στροφές, πτώσεις και άλματα, βίωνε και η ψυχή, φτάνοντας σε ένα ιδανικό συντονισμό που σπάνια αναγνωρίζεις. Για εμένα οι σπουδές αυτές ήταν περισσότερο από πολύτιμες, ανοίγοντας ένα δρόμο άγνωστο για το πώς να «είσαι», πώς να σκέφτεσαι σαν καλλιτέχνης και αυτό σίγουρα το οφείλω στους ανθρώπους που με αγάπη άνοιξαν τον δρόμο αυτόν, στην κυρία Παυλίνα και τους καθηγητές που αναγνώρισαν την ανάγκη μου για τέχνη, φως και εξέλιξη.

Η δική μου πρώτη επαφή με την ΚΣΟΤ έγινε σε ηλικία 9 ετών στο Φυτώριο, με καλλιτεχνική διευθύντρια την Παυλίνα Βερέμη. Παιδάκι ακόμα, πέρασα με δέος το κατώφλι της σχολής ξεκινώντας ένα ταξίδι σπουδών, γνώσεων και πολύτιμων εμπειριών. Στα χρόνια του Φυτωρίου, όλοι οι σπουδαστές αντιληφθήκαμε το μέγεθος της σχολής. Αντιμετωπιστήκαμε ως ισότιμα μέλη, παρά το νεαρό της ηλικίας μας, και μας δόθηκαν απειράριθμες προσλαμβάνουσες και ευκαιρίες όπως αυτή της συμμετοχής μας στην παιδική ομάδα της σχολής την Hellenic Junior Dance Company. Αυτά μας έδωσαν την εμπειρία της πληρότητας έχοντας την πιο άρτια προετοιμασία για την εισαγωγή στα επαγγελματικά τμήματα.
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής μου στο επαγγελματικό τμήμα, μου δόθηκαν εφόδια για τη μετέπειτα επαγγελματική διαδρομή μου. Εκτός από το απαιτητικό πρόγραμμα σπουδών η σχολή είχε ως στόχο την πολύπλευρη και ολιστική προσέγγιση διαφορετικών ειδών χορού μέσα από είδη και τεχνικές όπως Μπαλέτο, Release, Graham και σεμινάρια από τους πιο καταξιωμένους Έλληνες και ξένους χορευτές/χορογράφους, καθώς και συμμετοχή σε παραστάσεις υψηλού επιπέδου, όπως αυτές με ρεπερτόρια των Akram Khan, Antonis Foniadakis, Jukstapoz, Jasmin Vardimon, Tono Lachky, Rootlessroot κ.α., που μας έδωσαν το αίσθημα και τη σιγουριά ότι αποφοιτώντας από την σχολή, θα μπορούμε να ανταποκριθούμε σε κάθε είδους απαίτηση -πάντα με σεβασμό και στοχοπροσήλωση στην Τέχνη μας. Αυτό ήταν και το κίνητρο μετά την αποφοίτησή μου το 2019 να διεκδικήσω και να επιτύχω την ένταξή μου στο Ballet Junior de Genève, όπου χόρεψα για 2 χρόνια με την αρωγή και στήριξη του Fluxum Foundation.
Σήμερα, έχοντας παρακαταθήκη τις σπουδές στην ΚΣΟΤ, νιώθω έτοιμος να μπορέσω και να κυνηγήσω κάθε όνειρο μου. Και για όλο αυτό νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη που ήμουν και θα είμαι παντοτινά «παιδί» της Κρατικής.

8/7/2016

Το κτίριο, οι άνθρωποι, οι μουσικές, οι χοροί, οι μυρωδιές!
Σας ευχαριστώ για ΟΛΑ, σας αγαπώ πολύ!

Είχα την τύχη να είμαι μέλος του διδακτικού προσωπικού της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Παυλίνας Βερέμη. Η Παυλίνα μου έδωσε ελευθερία και υποστήριξη για να δημιουργήσω ένα παιδαγωγικό πρόγραμμα σπουδών που ήταν προοδευτικό και τολμηρό. Ο ρόλος της ήταν καθοριστικός στη σχολή, προσφέροντας ένα περιβάλλον όπου καθηγητές και προσκεκλημένοι χορογράφοι μπορούσαν να μοιραστούν με απεριόριστο τρόπο τις γνώσεις και το πάθος τους για τον χορό. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν και να εμπνευστούν από προσωπικότητες που έχουν αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στην τέχνη τους, αλλά και να γνωρίσουν νέα ταλέντα που ήδη έχουν μια σημαντική διαδρομή στη τέχνη του χορού. Οι χορευτές που αποφοίτησαν υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Παυλίνας Βερέμη, είναι αυτή τη στιγμή το χορευτικό δυναμικό της χώρας μας. Η Παυλίνα είχε ως όραμα η ΚΣΟΤ να είναι μία σχολή ανοιχτή στην έρευνα, στην εκπαίδευση και στη δημιουργία.

Η κρατική για εμένα ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία και το ξεκίνημα για μια νέα ζωή.
Ένα καθοριστικό κομμάτι της καλλιτεχνικής μου εκμάθησης. Ένας χώρος γνώσεων και ανταλλαγής πληροφοριών. Τα ερεθίσματα ποικίλα και άφθονα. Αναζήτηση κινητικών διεξόδων. Τρεις αίθουσες και μια αυλή. Εκεί συνέβαιναν όλα. Δουλειά, κούραση, επιτυχία. Αξέχαστες κινητικές δημιουργίες χαραγμένες βαθιά μέσα στους ανθρώπους που έχουν περάσει μέσα από αυτή. Στο τέλος, μόνο όμορφες αναμνήσεις. Στην σχολή μπαινόβγαιναν σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης, μεταξύ άλλων, κορυφαίοι δάσκαλοι, χορευτές και χορογράφοι της Ελλάδας αλλά και του κόσμου, και το δέος μάς διαπερνούσε το σώμα. Η ανατριχίλα από τον θαυμασμό ήταν πλέον συνήθεια. Η εξέλιξη των σωμάτων και ο τρόπος που στεκόντουσαν στον χώρο ήταν περίπλοκα όμορφα. Η έρευνα και η δημιουργία, δύο διαδικασίες ασταμάτητες και αδιάκοπες, συνέβαιναν σε κάθε αίθουσα της σχολής. Δεν υπήρχε ξεκούραση με την απτή έννοια. Άλλωστε ακούραστοι οι χορευτές δουλεύαμε για την ανακάλυψη και τη δημιουργία κίνησης. Προέκυπτε στο τέλος κάθε διαδικασίας, από την επίτευξη των (υψηλών) στόχων που ο καθένας προσωπικά και ομαδικά έθετε.
Η σκληρή δουλειά, είχε ως ανταμοιβή το δυνατό χειροκρότημα μετά από κάθε παράσταση. Πάντα αισθανόμουν ευγνωμοσύνη για την εισαγωγή μου σε αυτό το σχολείο. Δεν θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα σπουδών, με τις αμέτρητες επιτυχίες, χωρίς τη διευθύντρια της σχολής, Παυλίνα Βερέμη. Η γυναίκα που έδινε τα πάντα γι’ αυτή τη σχολή. Το μεράκι της ήταν πηγή έμπνευσης για όλους τους μαθητές. Υπάρχει ένας απερίγραπτος θαυμασμός απέναντι στο πρόσωπό της. Έγινε το παράδειγμα πολλών νέων χορευτών. Μας επιδείκνυε συνεχώς την αγάπη και το πάθος της για την τέχνη του σώματος και της κίνησης. Ήξερε να διαλέγει συνεργάτες που θα πραγματοποιήσουν το όραμά της. Οι καθηγητές, με το υψηλό επίπεδο που τους διέκρινε, στέκονταν δίπλα μας ως διαμεσολαβητές της τέχνης μας. Ξέρει να ξεχωρίζει και το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά ενός ανερχόμενου χορευτή. Τον τρόπο με τον οποίο θα πλάσει τα σώματα, ώστε να εξελιχθούν και να επιτύχουν. Μας έμαθε τι είναι πειθαρχία αλλά και ευαισθησία.
Μας δίδαξε πώς να αγαπάμε και να στηρίζουμε την τέχνη μας. Μας είχε σαν μια οικογένεια και μας έδωσε γερά θεμέλια για να προχωρήσουμε και οδεύσουμε μόνοι μας.
Θυμάμαι, κρατάω και τηρώ σαν φυλαχτό την ευχή που μου έδωσε στις εισαγωγικές εξετάσεις: «Κράτα το χαμόγελο που έχεις τώρα στο πρόσωπό σου και μετάφερέ το στον χορό σου».

9/7/2016

Ο χώρος. Ο χώρος της Κρατικής είναι που θα μου λείψει μαζί με όλα αυτά τα πλάσματα που γνώρισα και με γνώρισαν. Ευχαριστώ γι’ αυτήν την ευκαιρία, τα εφόδια και ΟΛΑ!

Ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δώσατε να φοιτήσω στη σχολή και την εμπιστοσύνη που μου δείξατε όλα αυτά τα χρόνια. Εύχομαι από τη μεριά μου να έβαλα ένα λιθαράκι στην εξέλιξη ανά τα χρόνια. Ευχαριστώ για το άνοιγμα του μυαλού που μου προσφέρατε. Ελπίζω να υπάρξει συνέχεια.

Όραμα, φαντασία, ελευθερία, συνεργασία. Όλα αυτά, μαζί με πολλή αγάπη, τα εφόδια που έχω από τη σχολή. Ευχαριστώ για όλα.

Να είστε κοντά στα παιδιά όπως τώρα, η σχολή σας έχει ανάγκη. Από την πρώτη στιγμή που ήρθα στο γραφείο και μιλήσαμε μου δώσατε δύναμη-έμπνευση!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Η πρώτη μου γνωριμία με την Παυλίνα Βερέμη ήταν το 1999, εκείνη ήταν η νέα διευθύντρια της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης και εγώ πρωτοετής σπουδάστρια.
Την έκπληξη που ένιωσα όταν με συμπεριέλαβε στην ομάδα των συνεργατών της, διαδέχτηκε η χαρά· η στενή συνεργασία μας κράτησε από 2009 έως το 2017.
Ως μαθήτρια είχα την ευκαιρία να απολαύσω το ανανεωμένο πρόγραμμα σπουδών που πρότεινε και να εκπαιδευτώ σε σημαντικές νέες και σύγχρονες τεχνικές που έφερε μαζί της. Ως χορεύτρια σμιλεύτηκα μέσα από τις παραγωγές που παρουσιάστηκαν από τη Hellenic Dance Company υπό τη δική της διεύθυνση.
Με την ιδιότητά μου ως καθηγήτρια στην ΚΣΟΤ είχα επιπλέον την ευκαιρία να υπηρετήσω το καλλιτεχνικό της όραμα, που στάθηκε αστείρευτη πηγή έμπνευσης καθόλο το διάστημα της συνεργασίας μας, και το αμέριστο πάθος της για τον χορό και την εκπαίδευση, που πέρασαν την ΚΣΟΤ σε μια νέα εποχή, και τις ηγετικές της ικανότητες, που στήριξαν διοικητικά πλείστες καλλιτεχνικές και εκπαιδευτικές επιλογές. Θα ήθελα να κλείσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ προς την Παυλίνα Βερέμη για την εμπιστοσύνη που έδειξε όλα αυτά τα χρόνια προς το πρόσωπό μου και ακόμη για τη μοναδική ευκαιρία που μου έδωσε να αναλάβω ως υπεύθυνη σπουδών τα προεπαγγελματικά τμήματα της ΚΣΟΤ, μια εμπειρία που στάθηκε καθοριστική για εμένα και καθοδήγησε την εξέλιξή μου ως προς το προσωπικό μου καλλιτεχνικό εκπαιδευτικό έργο.

Με χορό, με μουσική, με σκέρτσο, με μπρίο, με πρόσωπα, με γέλια, με κούραση, με τρέλα, με πανικό, με αγάπη, με, με, με… Τελευταία μέρα σήμερα. Τα παίρνω μαζί μου και φεύγω. Χρόνια γεμάτα και ζουμερά σαν δροσερό ροδάκινο.
Ευχαριστώ.
Αφήνω αγάπη και φιλί.
Εις το επανιδείν.

Μάθημα ζωής μεγάλο, αναμνήσεις, γέλια, κλάμα, δυνατές σχέσεις, κούραση, πόνος, χαρά μυρωδιές, σκληραγώγηση, πειθαρχία, πείσμα, οικογένεια! Ένα μαγικό ταξίδι.
Σας ευχαριστώ για όλα,

10/7/2016

Τελευταία μέρα στην ΚΣΟΤ ως μαθήτρια. Δεν το χωράει ο νους πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Μέσα σε τρία χρόνια σπουδών στη σχολή αυτή ζεις συμπυκνωμένα πολλά περισσότερα χρόνια. Μέσα σ’ αυτόν τον μικρόκοσμο ψάχνεις, βρίσκεις και χάνεις τον εαυτό σου. Χάνεσαι… Η καθημερινότητα, οι άνθρωποι, οι σχέσεις, τα μέρη, ο ΧΟΡΟΣ. Δεν μετανιώνω για τίποτα, δεν θα αντάλλαζα αυτή την εμπειρία, αυτό το ταξίδι με κανένα. Έχει δημιουργηθεί αληθινά δυνατός δεσμός αγάπης μ’ αυτό το μέρος και… Ποιος ξέρει πώς θα εξελιχθεί…
Ευχαριστώ για τα τρία πιο έντονα και παθιασμένα χρόνια της ζωής μου ως τώρα.
Αγάπη πολλή,

Ίσως η πιο σημαντική απόφαση της ζωής μου. Ευχαριστώ τους ανθρώπους που συνυπάρξαμε σ’ αυτούς εδώ τους χώρους, καθώς με έκαναν να πλησιάσω εκεί που θέλω να φτάσω.
Στις όμορφες, χορευτικές και μη, στιγμές.

Αθήνα, 10/7/2016

Σήμερα κλείνει ένας κύκλος αρκετά καθοριστικός. Πέρασα εδώ μέσα τρία χρόνια (τέσσερα, τώρα που το σκέφτομαι), αρκετά έντονα. Εδώ ήταν το σπίτι μου. Είμαι ευγνώμων για όλα όσα αποκόμισα. Και, αν γύριζα τον χρόνο πίσω, δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα, γιατί έμαθα και από τα καλά και από τα άσχημα.
Καλή καλλιτεχνική συνέχεια!

Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για όλα αυτά που μου δώσατε στα πιο σημαντικά χρόνια της ζωής μου! Είμαι πολύ τυχερή που φοίτησα δίπλα σε μια τόσο σπουδαία γυναίκα! Εκτός από χορό, μου μάθατε τι σημαίνει δικαιοσύνη και πάνω απ’ όλα πώς να αγαπάμε τον εαυτό μας! Τα καλύτερα έρχονται, χάρη σ’ εσάς.

Προς Κα Παυλίνα
Πώς να βάλω σε μία σειρά δύο λόγια που θέλω να πω για την αγαπημένη μου Παυλίνα; Θα ξεκινήσω από το βασικό, που λέει πως είστε ο λόγος που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στην Κρατική, γιατί σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για εμένα μου μιλήσατε με ειλικρίνεια, ανιδιοτέλεια και με βοηθήσατε να πάρω τη σωστή απόφαση και να συνεχίσω τις σπουδές μου. Μία γυναίκα με πείσμα, καλλιτεχνικό όραμα και γνώμονα πάντα την ποιοτική σπουδή των παιδιών. Για εμένα υπήρξατε στήριγμα, έμπνευση και δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Σας αγαπώ πολύ, no matter what.
Ξυράφι~ χξ

Ευχαριστώ πολύ μου μας εμπιστευτήκατε, που μας δεχτήκατε με τα θετικά και τα αρνητικά μας και μας προσφέρατε μια μακροσκελή εμπειρία που μας έκανε μόνο καλύτερους.
Με τον πιο εγκάρδιο χαιρετισμό.

Κρατική, 10/7/2016

Τέταρτος χρόνος εδώ. Αποφοίτηση. Ένα ταξίδι επένδυσης στον εαυτό.
Επεξήγηση: Φτάνοντας στο τέλος… Είναι εντυπωσιακό πόσο πολύ ξέρω τι θέλω, ποια είμαι, πόσες αληθινές πτυχές έχω… Αυτός ο τόπος και οι άνθρωποί του μου έφεραν πολύτιμες εμπειρίες που σταδιακά με βοήθησαν να ανακαλύψω κι άλλες πλευρές του εαυτού μου… Το ταξίδι – αυτό το ταξίδι της ανακάλυψης- δεν τελειώνει τώρα. Με πολλά εφόδια, είμαι έτοιμη να συνεχίσω.
Χορός σημαίνει (εν)αλλαγή. Αλλαγή σημαίνει εξέλιξη. Και εξέλιξη σημαίνει ζωή.
Είμαι πιο έτοιμη να ζήσω! Ευχαριστώ για τη δύναμη που με κάνατε να νιώσω! Ευχαριστώ για όλα!

Κυρία Βερέμη,
Στην πορεία μου στην ΚΣΟΤ έμαθα να προσέχω τη συνήθεια γιατί μπορεί να γίνει χαρακτήρας. Υπήρξαν ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές, σίγουρα όμως δεν υπήρξαν αδιάφορες. Ευχαριστώ για τα θεμέλια που έχετε χτίσει πάνω στα οποία εξελισσόμαστε.

Η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης ή «Γολγοθάς», όπως την αποκαλούσα κάποτε, μια σχολή που θέλει κότσια και πείσμα για να τη βγάλεις εις πέρας και, γερά νεύρα, φυσικά. Το πρόγραμμα σπουδών της ΑΠΙΑΣΤΟ. Όποτε πήγαινα στο εξωτερικό για μαθήματα, συνειδητοποιούσα ότι πουθενά αλλού δεν μπορούσα να βρω εφόδια, γνώσεις και επίπεδο, παρόμοια μ’ αυτά της σχολής. Τέλος, οφείλω να παραδεχτώ ότι παρόλο που ζορίστηκα μέσα σ’ αυτά τα τρία χρόνια, δεν αλλάζω αυτήν την εμπειρία με τίποτα και σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όλους για τις γνώσεις που μου προσφέρατε και για όλη αυτήν τη «διαδικασία» που με έκανε να πεισμώσω, να δουλέψω και να φέρω αυτόν τον στόχο εις πέρας, να τελειώσω την ΚΣΟΤ.

Ένα όμορφο ταξίδι που διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τη χορευτική μου ταυτότητα. Στο διάστημα των τριών χρόνων φοίτησης μου στην Κρατική Σχόλη Ορχηστικής Τέχνης, είχα πολλές δημιουργικές στιγμές και εμπειρίες με αγαπημένους συγχορευτές, αξιόλογους δασκάλους και χορογράφους. Το μεγαλύτερο δώρο ήταν που γνώρισα ταλαντούχους φίλους με παρόμοιες ανησυχίες που συναντιόμαστε ακόμα καλλιτεχνικά.
Σας ευχαριστώ που δίνεται συμβουλές και συνεχίζεται να με στηρίζεται! Με αγάπη και εκτίμηση,

Ευχαριστώ για όλα τα όμορφα πράγματα, τους ανθρώπους, τις εμπειρίες και τη γνώση μέσα σε αυτήν την όαση που λέγεται ΚΣΟΤ. Ήταν η πιο σωστή απόφαση που πήρα ποτέ, να δώσω εξετάσεις για να μπω. Βγαίνοντας νιώθω ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος…
Με πολλή αγάπη και εκτίμηση.

Κρατική… Σαν ταξίδι με το αεροπλάνο… Μπαίνεις κι έχεις ενθουσιασμό και φόβο ταυτόχρονα! Απογείωση…! Έρχονται δύσκολες στιγμές, πονάς, φοβάσαι και καμιά φορά θες να κατέβεις – αναταράξεις! Σε κρατάει η πίστη στον προορισμό και οι συνεπιβάτες. Κι έπειτα… Φτάνει η ΩΡΑ! Κι έχεις κερδίσει πολλά, αρκεί να μην έχεις ξεχάσει την αγάπη σου και την αφοσίωσή σου! Προσγείωση! Κι έτοιμοι για άλλα ταξίδια!
Σας ευχαριστούμε.

Αυτό που κρατώ απ’ τα τρία χρόνια μου στην ΚΣΟΤ είναι μεταξύ άλλων, η εποχή του Οpen Studio. Εκείνες τις πρώτες μέρες του Ιουνίου ολόκληρη η σχολή προετοίμαζε τη μεσαία αίθουσα. Το πάτωμα άλλαζε, οι τοίχοι μύριζαν φρεσκοβαμμένοι, μαύρες καρέκλες έμπαιναν σε σειρά, η κονσόλα για τα φώτα έπαιρνε θέση δίπλα απ’ το μεγάλο παράθυρο, τα παντζούρια έκλειναν.
Τις ημέρες των παραστάσεων και τα τρία έτη της σχολής έκαναν κοινό ζέσταμα, η πάνω αίθουσα γινόταν το καμαρίνι όλων και η ξαφνική χαρακτηριστική σιωπή σήμαινε πως ήρθε ειδοποίηση για την είσοδο του κοινού στο κτήριο. Θυμάμαι τις μυρωδιές, τις σιωπές, τα λουλούδια του κήπου, τα σκαλιά της Ομήρου, το άγαλμα του Βαρώτσου, τα χειροκροτήματα, τα «σσσςςςςς», το black out, τη δροσερή μαρμάρινη σκάλα, το λείο ξύλο, τα δάκρυα, τον κόπο, τις αγκαλιές, τα πληγωμένα πόδια, τον πόνο, τις επιγονατίδες, τα τραυμαπλάστ και τα βαμβάκια, τον ιδρώτα, τα «go», τα φιλιά, τα «toi – toi», τη συνέπεια, τη φροντίδα και το νοιάξιμο της ομάδας, το πράσινο exit πάνω απ’ την πόρτα, το σφουγγάρισμα του ιδρώτα στο σκοτάδι και τα ατελείωτα γέλια. Μοιάζει αδύνατο ν’ αποφύγω τους συναισθηματισμούς μα αυτές οι μέρες μόνο έτσι έχουν χαραχτεί μέσα μου.
Κυρία Παυλίνα ευχαριστούμε.

«Θα μπορέσεις να πετύχεις τα πάντα με 99% σκληρή δουλειά και 1% τύχη και έμπνευση», τα λόγια που στιγμάτισαν τον δεκαοχτάχρονο τότε, φοιτητή της ΚΣΟΤ, Αλέξανδρο, από τη διευθύντριά του, Παυλίνα Βερέμη.

Αγαπητή κυρία Παυλίνα,
Μπήκα στην κρατική το 2009 και τελείωσα το 2012. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα, είδα τον εαυτό μου να μεταμορφώνεται, μέρα με τη μέρα και χρόνο με τον χρόνο.
Το περιβάλλον που υπήρχε στη σχολή όταν μπήκα με ενέπνεε να θέλω να γίνω καλύτερος, σοφότερος, αλλά και πιο περίεργος για την τέχνη που είχα επιλέξει να υπηρετήσω. Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά να σκέφτομαι τις πρώτες μέρες στο πρώτο έτος: «Από εδώ μέσα πρέπει να βγεις ο καλύτερος». Αυτό και μόνο το γεγονός τότε, ήμουν πολύ αφελής για να καταλάβω ότι οφειλόταν σε σας. Δημιουργήσατε μια σχολή και ως συνέπεια ένα ρεύμα το οποίο σε κάνει δημιουργικό, φιλόδοξο, ανταγωνιστικό και πάνω απ’ όλα να σέβεσαι την καλλιτεχνική εποχή στην οποία ζεις. Ένα ρεύμα που σε κάνει να θες να εκφραστείς μέσα από την τέχνη σου. Βλέπετε, το έργο που επιτελέσατε όλα αυτά τα χρόνια πάσχει από ένα σύνδρομο· όταν γίνεται καλά, ξεχνάς να το παρατηρήσεις.
Γυρνώ λοιπόν μετά από όλα αυτά τα χρόνια για να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου για τη σκληρή δουλειά που κάνατε όλο αυτό τον καιρό. Ευχαριστώ πολύ που θέσατε τα θεμέλια για να μπορούμε οι άνθρωποι της γενιάς μου, και όχι μόνο, να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε, να έχουμε τα εργαλεία και τη θέληση να προχωρήσουμε. Να πάρουμε στην πλάτη μας αυτή την εποχή.
Με σεβασμό και αγάπη.

Εσύ που διαβάζεις…

Σου εύχομαι να έχεις να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που φέρουν αληθινό χαμόγελο στο άκουσμα της ευτυχίας σου. Αν αυτό αφορά γνώση, σου εύχομαι στο διάβα σου οι δάσκαλοι και η σχολή που θα σε αγκαλιάσει να είναι στήριγμα και να εκπέμπουν φως με κάθε επίτευξή σου … να μη σε ξεχάσουν, όπως δεν τους ξεχνάς.

Με εφαλτήριο την ΚΣΟΤ, μετά μεταπτυχιακό, μετά διδακτορικό… τώρα ευτυχισμένος on and off stage, in and out of books…

Κ. Βερεμη, με τον τρόπο που διοικήσατε τη σχολή, με τους καθηγητές που γνώρισα, με τη συνεργασία επανασύνδεση που είχαμε ξανά μετά από μια δεκαετία και για τη σχέση και επικοινωνία που έχουμε μέχρι σήμερα, μόνο αγάπη αισθάνομαι και ευγνωμοσύνη.

ΔΤ… και Δρ!

Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης Οκτώβριος 2013. Σαν χτες θυμάμαι να ανεβαίνω τα σκαλάκια της Ομήρου τρεμάμενη από άγχος για να δω τα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων . Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι για τρία συνεχόμενα χρόνια θα ανεβοκατέβαινα αυτά τα σκαλιά αμέτρητες φορές και η ΚΣΟΤ θα γινόταν το σπίτι μου. Είχα επιλεγεί και αυτό το μαγικό ταξίδι ξεκίνησε. Ανάμεικτα συναισθήματα, άπειρη χαρά, ενθουσιασμός μα και άγχος , φόβος….θα τα καταφέρω; Οι 3 αίθουσες , η αυλή , τα αποδυτήρια, τα σκαλάκια, εκεί περνούσα όλη μου τη μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ατελείωτες ώρες, πολύ κούραση , σκληρή δουλειά , προσπάθεια, χαρά, λύπη, απογοήτευση, αμφισβήτηση, υπέρβαση καθημερινή, ιδρώτας, επιτυχία , αποτυχία, καταιγισμός πληροφοριών, εξέλιξη, γέλια, κλάματα, χαμόγελα, μουσική, αγκαλιές ,ωρίμανση σωματική και ψυχική, ερεθίσματα, ψυχή, ατυχήματα, επιγονατίδες, μπαταρισμένα δάχτυλα, δημιουργία , έκφραση, χειροκρότημα, συγκίνηση, πάθος, δεσμοί, επανάληψη, θαυμασμός, ωρίμανση και άλλες τόσες σκόρπιες λέξεις έρχονται στο μυαλό μου όταν αναπολώ αυτά τα χρόνια. Ήταν 3 χρόνια τόσο ζωντανά και τόσο γεμάτα. Θα έδινα τα πάντα να τα ξανά βίωνα άλλη μία φορά. Είμαι ένα παράδειγμα που αναμφισβήτητα βγήκα άλλη μετά τα 3 χρόνια τόσο χορευτικά όσο και σαν άνθρωπος. Η εξέλιξη μου μέρα με τη μέρα , μήνα με το μήνα , χρόνο με τον χρόνο ήταν τεράστια και αυτό γιατί το πλαίσιο σπουδών σε σπρώχνει προς αυτή την κατεύθυνση της συνεχής προσπάθειας και υπέρβασης του εαυτού σου . Αυτό σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα μου που δούλευα 3 χρόνια αδιάκοπα και επίμονα με έφερε στην αποφοίτηση 3 χρόνια μετά ως μια άλλη Ελενα. Μεταμορφώθηκα.

‘Εχω τόσα πολλά να πω για αυτή τη σχολή και την φοίτηση μου εκεί αλλά θα κλείσω λέγοντας ότι είχα την τύχη να φοιτήσω όταν ακόμα διευθύντρια ήταν η κυρία Παυλίνα Βερέμη. Αυτή η γυναίκα που είχε αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην ΚΣΟΤ και δεν σταμάτησε ποτέ να οραματίζεται για το καλύτερο της σχολής. Πέραν του προγράμματος σπουδών που μας έδωσε όλα τα εφόδια που χρειάζεται να έχει ένα χορευτής τόσο στο κομμάτι της τεχνικής αλλά τόσο και της δημιουργίας θέλω να σταθώ ιδιαίτερα και στις πολλές παραστάσεις που μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε. Τόσο τα blackbox, αχ αυτά τα αξεχαστα blackbox , όσο και οι παραστάσεις με την Hellenic Dance Company κατά τη διάρκεια της φοίτησης μας στη σχολή και μετά ως απόφοιτοι πια, φέρνοντας χορογράφους από το εξωτερικό και δίνοντας μας την ευκαιρία να βιώσουμε αυτό το πανέμορφο συναίσθημα της παράστασης που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο αλλά ούτε και να το περιγράψεις με λόγια.

Σας ευχαριστώ πολύ κυρία Βερέμη καθώς και τους υπόλοιπους δασκάλους που σταθήκατε δίπλα μας αυτά τα χρόνια. Νοιώθω πολύ τυχερή που είμαι και εγώ ενα ‘ΚΣΟΤικό’.

Εγώ σε αυτήν τη σχολή μεγάλωσα. Ήμουν από το φυτώριο εδώ και όσο από παιδί γινόμουν άνδρας, η σχολή ήταν δίπλα μου. Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Το πιο σημαντικό και ιδιαίτερο κομμάτι της ζωής μου. Ας συνεχίσει να βοηθάει παιδιά για πάντα.

Εύχομαι αυτό το σχολείο να συνεχίσει να είναι ένα υγιές και ελεύθερο μέρος. Ένα από τα καλύτερα – αν όχι το καλύτερο- εκπαιδευτικό ίδρυμα στην Ελλάδα.

Κυρία Παυλίνα,
Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας, για τον τρόπο που με κοιτάξατε, με αγκαλιάσατε στα εύκολα και στα δύσκολα και μου δώσατε ένα σπίτι να μπορέσω να αναπνεύσω μέσα από την τέχνη μου.
Όνειρα, αλήθεια, σκληρή δουλειά, φως.
Με αγάπη.

Και κάπως έτσι πέρασαν τέσσερα χρόνια. Τέσσερα ολόκληρα χρόνια ζωής. Άλλαξα. Και με εμένα πιστεύω άλλαξαν και αυτοί, αυτοί οι άνθρωποι που γευτήκαμε μαζί κάθε σταγόνα από τον ιδρώτα μας, το πάθος μας, τους φόβους μας και το ΟΝΕΙΡΟ. Άπιαστο τότε, προσβάσιμο τώρα. Η καθημερινότητά μου πλαισιωνόταν από ανθρώπους αγαπητούς και μη, από μουσική, κίνηση, ιδρώτα, βρώμα, γέλια (πολλά), διάβασμα (πιο πολύ), κλάματα, μούτρα, παρεξηγήσεις, καφέ, σκαλοπατάκια, πόνο-πόνο και φαγητό-φαγητό! Χωρίς όλα αυτά και άλλα τόσα το ταξίδι θα ήταν διαφορετικό. Συνεχίστε να κάνετε τους ανθρώπους σας δυνατούς και έξυπνους. Συνεχίστε να δουλεύετε με το ίδιο πάθος και ενθουσιασμό, όπως όταν ήμουν κι εγώ εκεί. Συνεχίστε να αποδεικνύετε ότι μπορείτε κάθε χρόνο ακόμα καλύτερα. Συνεχίστε να δημιουργείτε. Ελπίζω αυτό το κτήριο να μη σταματήσει ποτέ να ενοχλεί τους γείτονες και να τραγουδάει για μια ζωή γλυκούς και φάλτσους ρυθμούς – όσον αφορά εμάς.
Μπράβο μου για την απόφαση που πήρα τότε να σας γνωρίσω, ήσασταν πολύ καλοί συνοδοιπόροι. Ίσως κάποτε να ξαναβρεθούμε.
Με βαθιά ανάσα και ΑΓΑΠΗ.

Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Δεν μπορώ καν να περιγράψω τα συναισθήματά μου όταν ακούω αυτές τις λέξεις. Η Σχολή και η διευθύντρια κ. Παυλίνα Βερέμη αποτέλεσαν ορόσημο στη ζωή μου και στη ζωή των άλλων μαθητών που φοίτησαν στη Σχολή. Κάθε μέρα έπρεπε να ξεπερνάς τα όριά σου, να τελειοποιείς την τεχνική σου, να είσαι εκεί με όλη σου την καρδιά, να προχωράς ακόμα και όταν πίστευες ότι αυτό ήταν αδύνατο, να βγαίνεις στη σκηνή και να τα δίνεις όλα, να μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τα εμπόδια -όποια κι αν ήταν αυτά. Αυτά τα απαιτητικά χρόνια σπουδών έμοιαζαν με ένα ψηλό βουνό που έπρεπε να ανέβεις και έπρεπε να το κάνεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω, αλλά ήταν η λύτρωσή σου αργότερα στη ζωή σου. Η κυρία Παυλίνα ήταν για μένα κάτι πολύ περισσότερο από τη διευθύντρια της Σχολής. Είχε ενσυναίσθηση, με καταλάβαινε και ήταν πάντα εκεί για να με κάνει να βρω τη δύναμή μου όταν νόμιζα ότι την είχα χάσει. Κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ πόσο συνέβαλε στο να κρατήσει τη Σχολή μας ζωντανή κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και πόσο νοιαζόταν για την εξέλιξή μας ως καλλιτεχνών, προσκαλώντας τους πιο γνωστούς χορογράφους στα μαθήματά μας. Θα είναι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου, όπως και οι καθηγητές και οι συμφοιτητές μου. Όλοι τους με έκαναν καλύτερη χορεύτρια αλλά και καλύτερο άνθρωπο. Δεν θα άλλαζα αυτά τα χρόνια με τίποτα γιατί εκεί έμαθα τι σημαίνει πειθαρχία, σεβασμός, αγάπη, αφοσίωση, αυτοπεποίθηση, ομαδική δουλειά και ΧΟΡΟΣ.